Yargıtay 14. Hukuk Dairesi E.2020/1553 K.2020/3582

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 21.03.2016 tarihinde verilen dilekçeyle mirasın hükmen reddi talep edilmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 02.06.2017 tarihli hükmün istinaf yoluyla incelenmesi davalı ... vekili tarafından talep edilmiştir. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesince kanun yolu incelemesinin Yargıtay tarafından yapılması gerektiğinden dosyanın mahkemesine gönderilmesine dair verilen karar üzerine İzmir 1. Asliye Hukuk Mahkemesince temyiz incelemesi için Dairemize gönderilmesiyle dosya ve içeriğindeki tüm kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

KARAR

Dava, mirasın hükmen reddi istemine ilişkindir.

Davacı vekili, 21.03.2016 tarihli dilekçesi ile davacının kardeşi ...'in 11.06.2013 tarihinde vefat ettiğini, terekesinin borca batık durumda olduğunu belirterek mirasın reddi isteminde bulunmuş, İzmir 11. Sulh Hukuk Mahkemesinin 22.03.2016 tarihli 2016/339 Esas, 2016/298 Karar sayılı ilamıyla mirasın reddi talebinin hükmen ret istemine ilişkin olduğu ve çekişmeli yargı konusu olacağından asliye hukuk mahkemelerinin görevli olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir. Bu karar, tarafların kararı temyiz etmemesi üzerine 14.04.2016 tarihinde kesinleşmiştir.

Bunun üzerine İzmir 1. Asliye Hukuk Mahkemesinde yargılamaya devam olunmuş ve 02.06.2017 tarihli karar ile mirasın hükmen reddi talebinin kabulüne karar verilmiş, davalı ... Müdürlüğü vekili tarafından 26.07.2017 tarihinde istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesinin 21.01.2020 tarihli 2018/868 Esas 2020/74 sayılı Kararıyla “Bölge Adliye Mahkemelerinin göreve başlama tarihinden önce temyiz edilmesizin kesinleşen İzmir 11. Sulh Hukuk Mahkemesine ait 2016/339 Esas ve 2016/298 Karar sayılı görevsizlik kararı nedeniyle 6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun geçici 3. maddesinin 2. fıkrası gereğince istinaf başvurusuna konu kararı inceleme görevinin Yargıtay ilgili Hukuk dairesi olduğu sonucuna varılarak Yargıtay ilgili Hukuk Dairesine gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine geri çevrilmesine,” karar verilmiştir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun;

1) 373/4 maddesi; "Yargıtayın bozma kararı üzerine ilk derece mahkemesince bozmaya uygun olarak karar verildiği takdirde, bu karara karşı temyiz yoluna başvurulabilir." hükmünü,

2) Geçici 3/2 maddesi; "Bölge adliye mahkemelerinin göreve başlama tarihinden önce verilen kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar 1086 sayılı Kanunun 26/9/2004 tarihli ve 5236 sayılı Kanunla yapılan değişiklikten önceki 427 ilâ 454'üncü madde hükümlerinin uygulanmasına devam olunur. Bu kararlara ilişkin dosyalar bölge adliye mahkemelerine gönderilemez." hükmünü içermektedir.

Yukarıda açıklanan Yasa maddelerinin düzenleniş amacı, Bölge Adliye Mahkemelerinin göreve başlama tarihinden önce verilen kararlara karşı Yargıtay yoluna başvurulmasını ve karar kesinleşinceye kadar kanun yolu denetiminin Yargıtay tarafından yapılmasını sağlamaktır. Diğer bir anlatımla, Yargıtayın verdiği bozma kararları üzerine verilen kararların tekrar Yargıtay denetiminden geçmesi, eş söyleyişle Yargıtay kararının istinaf yolu ile denetlenmesinin önüne geçilmesi amaçlanmıştır.

Somut olayda; İzmir 11. Sulh Hukuk Mahkemesinin 22.03.2016 tarihli görevsizlik kararı Yargıtay denetiminden geçmeksizin 14.04.2016 tarihinde kesinleşmiştir. Bu aşamadan sonra görevli İzmir 1. Asliye Hukuk Mahkemesi tarafından esasa ilişkin yargılama yapılıp davanın kabulüne karar verilmiştir. Aleyhine istinaf yoluna başvurulan karar, İzmir 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 02.06.2017 tarihli 2016/424 Esas ve 2017/555 sayılı Kararı olup, bu karar ile ilgili olarak Yargıtayın bir denetimi söz konusu değildir.

Bu itibarla, 02.06.2017 tarihinde verilen ve daha önce Yargıtay denetiminden geçmeyen kararın kanun yolu denetimi "İstinaf" olup, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 343/4. maddesi nazara alınarak dosyanın bölge adliye mahkemesine gönderilmek üzere ilk derece mahkemesine iadesine karar vermek gerekmiştir.