Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2011/11512 K.2012/7811

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, mağdurun durumu, fiille olan ilişkisi, kullanılan hilenin şekli,kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Somut olayda; sanığın kendisini hastanede çalışan memur olarak tanıtıp, hastane başhekimini tanıdığını ve hastaneye personel alınacağını söyleyerek, bununla ilgili belgelerin tamamlanması için müştekiyle beraber hastane önüne kadar gelmesi ve bu şekilde hile kullanılıp müştekinin iradesi fesada uğratılıp, müştekiden 150 TL para ve şarjının bittiğini söyleyerek müştekinin telefonunu alarak atılı suçu işlediği anlaşılmakla, dolandırıcılık suçunun oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Sanık hakkında, hapis cezasının kanuni neticesi olarak, 5237 sayılı TCK'nın 53/1-c maddesinin de uygulanmaması hususu, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın diğer temyiz itirazlarının reddine Ancak;