Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2011/16382 K.2012/39797

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Hüküm fıkrasında, Anayasa’nın 40/2, 5271 sayılı CMK’nın 34/2, 231/2 ve 232/6.maddeleri uyarınca başvurulacak kanun yolu ile ilgili sürenin başlangıcının tereddüte yer bırakmayacak biçimde açıkça gösterilmediği anlaşıldığından; temyiz isteminin öğrenme üzerine ve süresinde olduğu kabul edilerek yapılan temyiz incelemesinde;

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması, malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı, veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Somut olayda; Sanığın akrabası olan katılanın eşinden bakmak için aldığı 150 adet küçükbaş hayvanı husumet nedeniyle iade ettiği, ancak katılanın bakması için bıraktığı kurbanlık iki keçiyi istemesine rağmen sanığın iade etmediği iddiası ile sanık hakkında güveni kötüye kullanma suçundan yapılan yargılamada, mahkemenin suçun yasal unsurlarının oluşmadığı yönündeki kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.