Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2011/16468 K.2012/41571

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp,onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı,sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır.Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli,olayın özelliği,fiille olan ilişkisi,mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Somut olayda;Sanığın katılanlar ile tanışıp bir eve ihtiyacı olan katılanlara emlakcı vasıtasıyla ev bulduğu ve hala katılanların bu evde oturduğu, ancak bu evin bulunması sırasında katılan tarafın kendilerinde 2 emlakcı parası bir aylık kira bedeli , depozito , ve eşyalı olarak tutulması şeklinde anlaştıklarını ileri sürdükleri,sanığın savunmasını bu anlatım desteklediği ancak aralarındaki farkın alınan eşyaların katılanlar tarafından beğenilmemesi, bunların yeni veya eski veya oturulabilecek eşya olup olmadığı yönünde bir tespiti gerektirdiği, böyle bir tespit yapılmadığı gibi bu konuda her hangi bir tanıkta dinletilmediği,

mahkemenin bunun ve varsa depozito alacağının hukuki itilaf olduğunu,katılanların hala sanığın tuttuğu evde oturmaları göz önünde tutulduğunda, dolandırıcılık yönünde sanığın kastının bulunmadığı sonuç ve kanaatiyle, atılı suc yönünde sanığın CMK 223/2-c maddesi gereğince beraatine ilişkin mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.