Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2011/18879 K.2013/2974

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Somut olayda; sanığın 2006 yılı Kasım ayı içerisinde katılana vergi denetimi yönünden ticari defterlerini incelemeye aldırtmaması konusunda vergi denetmeni...’i tanıdığını ve denetimde sorun çıkartmayacağını, bu işi 30.000 ABD dolarına halledebileceğini belirterek, haksız menfaat teminine çalıştığı iddiasıyla açılan kamu davasında; katılanın, Vergi Dairesi’nde halledilmesi gereken bir işi olmadığı gibi, sanığın 30.000 ABD doları gibi yüksek bir parayı olmayan bir iş için istese da katılanı bu yönde kandırabileceğinin kabulüne imkan bulunmadığı,

dolandırıcılık suçunda katılanın hile teşkil eden çeşitli davranışlarla aldatılmasının suçun kanuni unsuru olduğu, TCK’ nun 158/2. maddesi kapsamında nüfuz kullanımı vaadini gerektirir bir durum bulunmadığından, dolandırıcılık suçunu unsurlarının gerçekleşmediği gerekçesiyle sanığın beraatine dair kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.