KÜNYE
(Kapatılan)15. Ceza Dairesi 2011/19391 E., 2013/3584 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 27 Şubat 2013
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
270 kelime·1 dk okuma
Dosya incelenerek gereği düşünüldü;
Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması, malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı, veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi, tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.
Zilyedinin rızası olmadan başkasına ait taşınır bir malı, kendisine veya başkasına bir yarar sağlamak maksadıyla bulunduğu yerden almak, hırsızlık suçunun temel şeklidir. Taşınır malın alınmasının suç oluşturabilmesi için, zilyedinin rızasının bulunmaması gerekir.
Somut olayda;... Tekstil isimli fabrikada desinatör olarak çalışan sanığın, işyerinde bulunduğu 19/11/2006 ile 01/03/2007 tarihleri arasında fabrikaya ait olup görevi gereği kendisine verilen bilgisayarların desen programına ait dangılları işyerinden ayrılırken teslim etmeyip yanında götürdüğü ve iade etmediği böylece hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediği iddiasıyla açılan davada, sanığın suç tarihinden önce, desinatör olarak çalıştığı işyerindeki bilgisayarın desen programına ait dangılların kendisine görevi nedeniyle teslim edilip edilmediğinin tespiti ile görevi gereği teslim edilmemiş olması halinde, eyleminin hırsızlık suçunu oluşturabileceği gözetilmeksizin eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması,
Kabule göre de; hapis cezası alt sınırdan tayin olunmasına karşılık adli para cezası belirlenirken yasal ve yeterli gerekçe gösterilmeden tam gün sayısının asgari hadden uzaklaşılması suretiyle sanığa fazla ceza tayin edilmesi,
Yargıtay 15. Ceza Dairesi, E. 2011/19391, K. 2013/3584, 27 Şubat 2013 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama