Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2011/21390 K.2013/5485

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması, malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı, veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Somut olayda; sanık ...'ın işçi olarak çalıştığı Denizli Esnaf ve Sanatlar Kredi ve Kefalet Kooperatifinden aldığı kredi borcu olarak kooperatif hesabına yatırması amacıyla katılan ... tarafından verilen 2640 TL'nin kooperatif hesabına yatırmayıp uhdesine geçirdiği kooperatifin bu parayı icra kanalı ile katılan ...'den tahsil ettiği, tanıklar ... ve ...'nın bu hususu doğruladığı olayda; sanığa atılı eylemin kooperatifte para tahsil etme yetkisi bulunmadığı da gözetilerek 5237 sayılı TCK madde 155/1'de tarif edilen güveni kötüye kullanma suçunu oluşturduğuna yöenelik kabulde bir isabetsizklik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 2007/10-108 Esas, 2007/152 Karar sayılı ilamında da belirtildiği gibi yasa koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamakta ise de, bunun gerekçelerinin gösterilmesi, dayanılan gerekçelerin de yasal olması ve dosya içeriğiyle örtüşmesi gerektiği halde TCK.nun 61.maddesindeki ölçütlere göre gerekçe gösterilmeksizin alt sınırın üzerinde 60 gün olarak tayin edilmesi,