Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2011/25142 K.2013/10029

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması,malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi,failin kendisine verilen malı,veriliş gayesinin dışında,zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması,rehnetmesi tüketmesi,değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Somut olayda;

İşyerini kapatan müştekinin buzdolabı ve çay ocağını bir süre muhafaza etmesi için işyeri komşusu sanığa bıraktığı, sanığın sözkonusu eşyaları satarak parasını alıp kullandığı anlaşıldığından eyleminin güveni kötüye kullanma suçunu oluşturduğu yönündeki kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-5237 Sayılı Türk Ceza Kanunu uyarınca adli para cezasına, belirlenecek tam gün sayısıyla birgün karşılığı olarak takdir edilen miktarın çarpılmak suretiyle hükmolunması gerekirken doğrudan adli para cezası tayini,

2-Hükümden önce, 08.02.2008 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanunun 562. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nun 231. maddesi uyarınca; hükmolunan cezanın tür ve süresine göre “ hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağı” hususunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması