Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2011/67014 K.2013/10378

Dosya incelenerek gereği düşünüldü; Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması, malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı, veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Somut olayda; sanığın, yanında çalıştığı katılana ait işyerinden 2006 yılının Kasım ayında işten ayrıldığı, katılanın müşterilerinden 2007 yılı defterlerini tutmak üzere katılan adına para alarak, güveni kötüye kullandığı iddia edilmiş ise de; tanık olarak beyanlarına başvurulan müşterilerin ifadelerinden sanığın katılan adına para topladığının sabit olmadığı,

bir kısım mükelleflerin söz konusu parayı sanığın daha sonra yanında çalıştığı mali müşavir ... adına verdikleri, bir kısım mükelleflerin ise doğrudan sanık ...’a verdiklerini, bazı mükelleflerin ise katılanı tanımadıklarını ve hiç muhatap olmadıkları, dolayısıyla ödedikleri parayı katılan adına ödemedikleri anlaşıldığından, atılı suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmaması nedeniyle beraatine dair kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.