Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2012/10512 K.2014/4571

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması,malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı, veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Katılanın yurtdışında çalıştığı, kendisine miras kalan gayrimenkullerle ilgili kamu kurumlarında takibi gereken işlemler ortaya çıkması halinde sözkonusu işlemleri yapması için satış yetkisi de dahil olarak 10 Eylül 1999 da vekalet verdiği sanığın bu vekalete istinaden ancak katılanın bilgisi dışında sözkonusu garimenkulleri Temmuz 2005 ve 05/09/2005 tarihlerinde sattığı aldığı parayı katılana vermediği, anlaşılan olayda sanığın gayrimenkullerin herçeşit işlemleri için bir nevi idaresi ile yetkilendirildiği anlaşıldığından sanığın eyleminin hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu oluşturduğu yönündeki kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında temel ceza tayini sırasında hürriyeti bağlayıcı ceza alt sınırdan belirlendiği halde yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin, aynı gerekçeyle adli para cezası tam gün sayısının asgari hadden uzaklaşılmak suretiyle tespit edilerek sanığa fazla ceza tayini,