Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2012/11448 K.2014/5293

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması, malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı, veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Katılan şirkette yaya kurye olarak çalışan sanığın, görev gereği tediye makbuzu ile teslim aldığı eşyaları dağıtımının yapılması için operasyon şefi olarak çalışan ve tanık olarak dinlenen ...'e teslim etmesinin gerektiği, bu kapsamda teslim aldığı 2.500,00 TL parayı dağıtım yerine götürmeyerek mal edindiğinin iddia edildiği somut olayda;

1- Katılan vekilinin temyiz talebinin incelenmesinde;

5271 sayılı CMK.nın 331.maddesine göre hükmün tebliği adli tatil içerisinde yapılmış ise süre tatilin bittiği günden itibaren işlemeye başlayacağı, 2009 yılında adli tatilin 01.08.2009 tarihinde başlayıp, 05.09.2009 tarihinde sona erdiği, katılan vekiline 10.08.2009 tarihinde tebliğ olunan beraat hükmüne yönelik, yasal süresi geçtikten sonra yaptığı,18.09.2009 tarihli temyiz inceleme başvurusunun, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

2- O yer Cumhuriyet savcısının temyiz talebinin incelenmesinde;

Sanığın aşamalarda değişmeyen savunmasında, kendisine teslim edilen parayı tanık ...'ün masasına bıraktığını söylemesi ve tanık ...'ın da para poşetini operasyon şefi olan ...'ün masasının üzerinde gördüğünü beyan etmesi karşısında, sanığın üzerine atılı suçu işlediğine dair mahkûmiyetine yeter, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil elde edilmediği gerekçesi ile verilen beraat kararında bir isabetsizlik görülmemiştir.