KÜNYE
15. Ceza Dairesi 2012/12573 E., 2014/5200 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 19 Mart 2014
- Tebliğname No
- 15 - 2011/261428
- Mahkemesi
- Kuşadası 1. Sulh Ceza Mahkemesi
- Tarihi
- 12/05/2011
- Numarası
- 2009/275 (E) ve 2011/267 (K
- Suç
- Güveni kötüye kullanma
Karar Metni
272 kelime·1 dk okuma
Dosya incelenerek gereği düşünüldü; Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması, malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı, veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.
Müştekinin H.. Disco Bar isimli gece klubünü işlettiği ve sanığa adı geçen işyerini işletmesini, çalışanların parası ile işyeri kirasını ödemesini söylediği, sanığın kabul etmesi üzerine işyerini herhangi bir sözleşme imzalanmaksızın işletmeye başladığı ancak işyerinde bulunan bir kısım malzemeleri müştekinin haberi olmadan götürerek mal edindiğinin iddia edildiği somut olayda;
sanığın, müştekinin yaklaşık 35.000 TL borcunu ödediğini ve ödediği miktardaki parayı istediğinde, müştekinin işyerinde bulunan tüm demirbaşları sana devredeyim senin olsun deyip fatura keserek malzemeleri verdiği şeklinde beyanda bulunarak 31.07.2009 tarihli 2 adet fatura sunması karşısında; gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti bakımından; faturaların sanık tarafından düzenlenip düzenlenmediğinin belirlenmesinden sonra,
müştekiye sanık tarafından işyerinden götürdüğü eşyaların neler olduğu ayrıntılı şekilde sorulup kesin olarak belirlendikten sonra belirlenen eşyalar ile faturalarda belirtilen eşyaların karşılaştırılmasından sonra toplanan tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken, eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması,
Yargıtay 15. Ceza Dairesi, E. 2012/12573, K. 2014/5200, 19 Mart 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama