Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2012/13430 K.2014/5459

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması, malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı, veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Somut olayda; katılanın adına ruhsatlı olan ... plakalı aracı oğlu olan ...’ya kullanması için verdiği, ...'un bu araçla...'ya arkadaşı sanık ...’ın yanına geldiği, sanığın, ...'dan aracı 1 haftalığına emanet olarak istediği, durumu öğrenen katılanın birçok kez sanıktan aracını geri istemesine rağmen sanığın katılanı önce oyalayıp sonra da ise aracın kendisinde olduğunu inkar ettiği, bu şekilde güveni kötüye kullanmak suçunu işlediği anlaşılmakla mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine; ancak,

Sanık hakkında temel ceza tayini sırasında hürriyeti bağlayıcı cezanın alt sınırdan belirlendiği halde adli para cezasının alt sınırdan uzaklaşılarak tespit edilmesi,