Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2012/13647 K.2013/15223

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Hükümlü hakkında verilen 03.12.2003 tarih ve 2003/930 E-K sayılı mahkumiyet hükmünün kesinleşmesi üzerine, mahkemece 5252 sayılı Kanunun 9/3. maddesi gereğince suç tarihinde yürürlükte bulunan 765 sayılı TCK ile 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK'nın olaya ilişkin tüm hükümlerinin karşılaştırılması suretiyle lehe kanunun belirlenmesi amacıyla evrak üzerinden yapılan uyarlama sonucu verilen ve temyiz yasa yoluna tabi olan 10.06.2005 tarihli ek kararın tebliği işleminin,

hüküm fıkrasında başvurulabilir yasa yolunun "itiraz" olduğu şeklinde yanıltıcı belirtilmesi nedeniyle geçersiz olduğu ve kararın bu nedenle usulüne uygun tebliğ edilmediği anlaşılmakla; hükümlünün 08.03.2010 havale tarihli dilekçesinin temyiz dilekçesi olarak kabulüyle, temyizin, 10.06.2005 tarihli ek karara yönelik öğrenme üzerine ve süresinde olduğu kabul edilip, uyarlama sonucu kurulan bu hükmün usulüne uygun kesinleşmemesi nedeniyle sonradan verilen ...

2. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 25/02/2010 tarih, 2003/281-930 E-K sayılı ek kararı ile aynı mahkemenin 02.04.2010 tarihli ek kararının hukuken geçersiz olduğu da belirlenerek yapılan incelemede;

5252 sayılı Kanun’un 9. maddesinin 1. fıkrası uyarınca, usulüne uygun şekilde duruşma açılıp anılan maddenin 3. fıkrası uyarınca da önceki mahkumiyet hükmü ile sonradan 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK'nın temel cezanın tayini ile bireyselleştirilmesine ilişkin tüm hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların denetime imkan verecek şekilde gösterilip birbiriyle karşılaştırılması suretiyle lehe hükmün belirlenip sonucuna göre hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde dosya üzerinden karar verilmesi,