KÜNYE
15. Ceza Dairesi 2012/13972 E., 2014/5362 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 24 Mart 2014
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma
- Hüküm
- Mahkûmiyet
Karar Metni
265 kelime·1 dk okuma
Dosya incelenerek gereği düşünüldü;
Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması, malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı, veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.
Suçun, meslek ve sanat, ticaret veya hizmet ilişkisinin ya da hangi nedenden doğmuş olursa olsun, başkasının mallarını idare etmek yetkisinin gereği olarak tevdi ve teslim edilmiş eşya hakkında işlenmesi hâlinde, nitelikli hali oluşmaktadır.
... isimli apartmanın, 31.03.2007 tarihinden 2008 yılının eylül ayına kadar yöneticiliğini yapan sanığın, görev süresinin bitiminde, aidat adı altında site sakinlerinden topladığı paralar ile apartman gideri olarak yapmış olduğu harcamalarının hesaplanması sonucunda; anılan sitenin hesabında bulunması gereken 19000 TL parayı, uhdesinde bulundurarak kişisel kullanımına harcamak suretiyle hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunun işlendiğinin iddia edildiği olayda;
Oluşa, sanığın ikrar içeren savunmalarına, bilirkişi raporuna,katılanın aşamalardaki beyanlarına ve tüm dosya kapsamına göre; ... isimli apartmanın, 31.03.2007 tarihinden 2008 yılının eylül ayına kadar yöneticiliğini yapan sanığın, apartman giderleri için kullanılmak üzere site sakinlerinden topladığı paraları uhdesinde bulundurarak kişisel kullanımına harcaması şeklinde gerçekleştirdiği sabit görülen eyleminin hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu oluşturduğuna yönelik mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.
Yargıtay 15. Ceza Dairesi, E. 2012/13972, K. 2014/5362, 24 Mart 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama