Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2012/1498 K.2013/20843

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın, yolda yürümekte olan katılanın yanına yaklaşıp “Merhaba. Ben Hacı Mustafa'nın torunuyum" diyerek elini uzattığı, katılanın da sanığın tanıdığı biri olduğunu düşünerek sanıkla tokalaştığı, bunun üzerine sanığın “Kayınvalidem vefat etti. Vasiyeti üzerine fakirlere yiyecek ve para yardımı yapacağım.

Köyde senin tanıdığın fakir fukara varsa sana da biraz para ve erzak vereyim dağıtıver.” diyerek katılanda güven telkin ettikten sonra, açık kimliği tespit edilemeyen ve sanığın yakını olduğu izlenimi uyandıran erkek bir şahsın yanlarına geldiği ve cebinden bir tomar para çıkararak yardım amacıyla dağıtması için katılana verdiği, katılanın bu parayı cebine koyduğu sırada sanığın, “Bu ... böyle olmaz.

Senin de cebinden para koyman gerekiyor” demesi üzerine katılanın cebindeki 610,00 TL'yi ve verilen diğer parayı sanığın yanında bulunan şahsa verdiği, sanığın "Bu paraların okunması gerekiyor, hocaya okutup gelelim.

Erzaklar için de poşet getirelim" diyerek açık kimliği tespit edilemeyen diğer şahısla birlikte katılanın yanından uzaklaştığının iddia ve kabul olunması karşısında; eylemin temas ettiği, 5237 sayılı TCK’nın 158/1-a maddesinde düzenlenen “Dini inanç ve duyguların istismar edilmesi suretiyle” nitelikli dolandırıcılık suçunu oluşturup oluşturmayacağına ilişkin delilleri takdir ve tartışmanın üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilerek görevsizlik kararı verilmesi gerekirken duruşmaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,