Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2012/15484 K.2014/7029

Dosya incelenerek gereği düşünüldü; Gerekçeli karar başlığında 17.11.2008 olarak hatalı yazılan hüküm tarihinin 27.10.2009 olarak mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır.

Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçu, TCK’nın 158/1-f maddesinde düzenlenmiştir. Maddenin gerekçesinde de; “Dolandırıcılık suçunun, bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle işlenmesi de, birinci fıkranın (f) bendinde bu suçun bir nitelikli unsuru olarak kabul edilmiştir. Bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının, özellikle bu kurum ve kuruluşları temsil edenlerin, kurum ve kuruluşları adına hareket eden kişilerin, başkalarını kolaylıkla aldatabilmeleri bir güven kurumu olan bu kuruma güvenin sarsılması bu kurumların araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçunu, nitelikli hâl saymıştır.

Banka ya da kredi kurumlarının araç olarak kullanıldığından söz edilebilmesi için, dolandırıcılık fiili gerçekleştirilirken bankaların olağan faaliyetlerinden ya da bu faaliyeti yürüten sujelerden hileli araçlar kullanılarak yararlanılması veya banka ve kredi kurumlarının olağan faaliyetleri nedeniyle üretmiş oldukları maddi varlıkların suçta araç olarak kullanılarak haksız çıkarın elde edilmesi gerekir. Bankaların ödeme aracı olarak kullanılması halinde bu fıkra uygulanamayacaktır.

Sanığın, Bursa Osmangazi Vergi dairesine olan borcundan dolayı suça konu çeki keşide yerini yazmadan vererek dolandırıcılık suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda; sanığın savunmalarında dolandırıcılık kastıyla hareket etmediğini, keşide yerini yazmayı unutmuş olabileceğini belirterek suçlamaları kabul etmediği, çeklerin tanziminde Türk Ticaret Kanunu’nda belirtilen zorunlu unsurların çoğunlukla unutulabilmesinin hayatın olağan akışına uygun düşmesi nedeniyle kast ve aldatıcı hareketin sanık tarafından gerçekleştirildiğinden söz edilemeyeceği, vergi borcunun yasal faiziyle tahsil edilmesinin her zaman mümkün olduğu,

kaldı ki, çek bankaya ibraz edildiğinde dahi muhatap banka tarafından keşide yerinin olmadığının fark edilmeyerek karşılıksız kaşesinin basıldığı ve çekin önceden doğmuş vergi borcu için verilmiş olduğu hususları birlikte değerlendirildiğinde, suçun yasal unsurlarının oluşmadığından bahisle verilen beraat kararında bir isabetsizlik görülmemiştir.