KÜNYE
15. Ceza Dairesi 2012/15578 E., 2014/6982 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 14 Nisan 2014
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Dolandırıcılık
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
266 kelime·1 dk okuma
Dosya incelenerek gereği düşünüldü;
Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.
Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.
Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.
Sanığın, katılana, uluslararası nakliye işi yapan bir firmada işe girmesi amacıyla kendisine uluslararası sürücü belgesi çıkaracağını vaat ederek sözde yapacağı işlemler karşılığında katılandan 150 TL para ile bir adet telefon almak suretiyle haksız menfaat temin ettiği, sanığın, söz konusu sürücü belgesini çıkarmak amacıyla herhangi bir girişimde bulunmadığı gibi katılandan aldığı parayı ve telefonu da iade etmeyerek üzerine atılı olan dolandırıcılık suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda;
Oluşa, sanığın savunmalarına, katılanın aşamalardaki beyanlarına, tanık anlatımlarına ve tüm dosya kapsamına göre; sanığın, katılana, uluslararası sürücü belgesi çıkaracağı vaadinde bulunarak sözde yapacağı işlemler karşılığında Katılandan 150 TL para ile bir adet telefon alarak haksız menfaat temin etmesi şeklinde gerçekleştirdiği sabit görülen eyleminin dolandırıcılık suçunu oluşturduğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir. .
Yargıtay 15. Ceza Dairesi, E. 2012/15578, K. 2014/6982, 14 Nisan 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama