KÜNYE
15. Ceza Dairesi 2012/16105 E., 2014/8383 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 29 Nisan 2014
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Dolandırıcılık
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
280 kelime·1 dk okuma
Dosya incelenerek gereği düşünüldü;
Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır.
Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.
Sanığın şikayetçinin işyerine müşteri gibi gelip, şikayetçiden telefon kontörü ile bisküvi ve yağ istediği, şikayetçinin sanığın sipariş ettiği malzemeleri hazırlayıp tezgahın üzerine bıraktığı, bu sırada sanığın şikayetçiye dışarıda arkadaşlarının kendisini beklediğini, üzerinde yeteri kadar parasının olmadığını, kontörlerin parasını arkadaşlarından alıp geleceğini söyleyerek şikayetçinin tezgaha bıraktığı 500 TL değerindeki kontörleri alıp, önceden hazırladığı kontör boyundaki sarılı gazete kağıdını şikayetçiye verdiği ve gelene kadar bunları bantlamasını istediği,
şikayetçinin de kontörlerin bu gazete kağıdında olduğunu zannedip işyerinden ayrılmasından sonra sanığın geri gelmesini beklediği, ancak sanığın gelmeyeceğini anlayıp kendisine bantlattığı kağıdı açıp baktığında içinde kontöre benzer karton kağıtların olduğunu fark ettiği olayda, dolandırıcılık suçunun oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.
Yargıtay 15. Ceza Dairesi, E. 2012/16105, K. 2014/8383, 29 Nisan 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama