Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2012/16531 K.2014/9037

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Yargıtay Ceza Daireleri Başkanlar Kurulunun 29.12.2011 tarih ve 2011/Bşk-42-42 Esas-Karar sayılı kararında belirlendiği gibi 2797 sayılı Yargıtay Kanununun 14. maddesinin 3. fıkrasının (a) bendinde; “Daireler arasında iş bölümünün belirlenmesinde dava açılan belgedeki nitelendirme esas alınır. Açıklama ile sevk maddelerinin uyumsuz olduğu durumlarda, açıklamaya itibar edilir,” (b) bendinde de; “Çeşitli suçlara ait davalarda, suçların en ağırını incelemeye yetkili olan daire görevlidir” hükmüne yer verilmiştir.

Çeşitli suçlara ilişkin açılan davalardan en ağırı saptanırken, hapis cezasının üst sınırı daha fazla olan suça ilişkin dava daha ağır kabul edilmeli, üst sınırların eşit olması halinde bu kez alt sınırı daha fazla hapsi gerektiren suça ilişkin davanın daha ağır olduğu sonucuna varılmalıdır. Hapis cezası ile birlikte öngörülen adli para cezaları ise, her iki suça ilişkin hapis cezalarının alt ve üst sınırlarının eşit olması halinde dikkate alınmalıdır, hükmünü amirdir.

İncelenen dosya içeriğine göre; sanığın kendisine ait kamyonunu 26.000,00 TL karşılığında katılana haricen satıp teslim ettiği, parasını almasına rağmen katılanı oyalayarak aracın devir işlemlerini geciktirdiği, daha sonra da aracı katılana ait iş yerinin önünde iken kendisinde kalan yedek anahtar ile alıp kaçırarak Nevşehir 2. Noterliği'nde 3. şahsa sattığı, böylece dolandırıcılık ve hırsızlık suçlarını işlediği iddia olunan somut olayda;

Temyiz incelemesine konu suçlardan iddianamede anlatılan ve sevk maddeleri gösterilen dolandırıcılık suçunun cezasının, TCK'nın 157/1. maddesinde 1 yıldan 5 yıla kadar hapis; hırsızlık suçunun cezası ise aynı Kanun'un 142/2.d maddesi uyarınca üç yıldan yedi yıla kadar hapis cezasından ibaret olduğu gözetildiğinde;