Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2012/16940 K.2014/3505

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır.

Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, mağdurun durumu, fiille olan ilişkisi, kullanılan hilenin şekli, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçu, TCK’nın 158/1-f maddesinde düzenlenmiştir. Maddenin gerekçesinde de; “Dolandırıcılık suçunun, bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle işlenmesi de, birinci fıkranın (f) bendinde bu suçun bir nitelikli unsuru olarak kabul edilmiştir. Bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının, özellikle bu kurum ve kuruluşları temsil edenlerin, kurum ve kuruluşları adına hareket eden kişilerin, başkalarını kolaylıkla aldatabilmeleri bir güven kurumu olan bu kuruma güvenin sarsılması bu kurumların araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçunu, nitelikli hâl saymıştır.

Banka ya da kredi kurumlarının araç olarak kullanıldığından söz edilebilmesi için,dolandırıcılık fiili gerçekleştirilirken bankaların olağan faaliyetlerinden ya da bu faaliyeti yürüten sujelerden hileli araçlar kullanılarak yararlanılması veya banka ve redi kurumlarının olağan faaliyetleri nedeniyle üretmiş oldukları maddi varlıkların suçta araç olarak kullanılarak haksız çıkarın elde edilmesi gerekir. Bankaların, ödeme aracı olarak kullanılması halinde bu fıkra uygulanamayacaktır.

Yukarıdaki ilkeler ışığında somut olay incelendiğinde;

Sanık H.. U..'un şikayetçi K..O..'dan satın aldığı tekstil malzemesi karşılığında cirolayarak verdiği, keşidecisi Z.. Y.. olan çekin bankaya ibrazında ödemeden men talimatı bulunduğu, yapılan bilirkişi incelemesinde keşideci imzasının Z.. Y..'ün eli ürünü olmadığının anlaşıldığı, sanık H.. U..'un sorgusunda çeki ticari alışveriş yaptığı ve kendisine borçlu olan Hakan isimli şahıstan Z..

Y..'ün huzurunda aldığını beyan edip bu şahsın dinlenilmesi için süre talep ettiği ancak mahkemece talebin reddedildiği, şikayetçiler Z.. Y.. ve K..

O..'nun da kovuşturma aşamasında dinlenilmediği anlaşılmakla, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti bakımından; öncelikle sanığın savunmasında belirttiği "Hakan" isimli şahsın dinlenilip sanığın savunmasının doğru olup olmadığının araştırılması, böyle bir şahsın bulunması halinde tarafların ticari defter, belge ve kayıtlarının incelenerek aralarında gerçek bir ticari alışveriş bulunup bulunmadığı, suça konu çekin Hakan isimli şahıs tarafından sanığa verilip verilmediğinin kesin olarak belirlenmesi, şikayetçiler Z..

Y.. ve K.. O...'nun da beyanlarına başvurularak olaya ilişkin bilgilerine başvurulduktan sonra toplanan tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken, eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması,