KÜNYE
15. Ceza Dairesi 2012/17423 E., 2014/9997 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 21 Mayıs 2014
- Mahkemesi
- Çocuk Mahkemesi
- Suç
- Güveni kötüye kullanma
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
293 kelime·1 dk okuma
Dosya incelenerek gereği düşünüldü;
Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması,malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı, veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.
Suça sürüklenen çocuğun gittiği internet cafede, arkadaşı olan şikayetçiye ait telefonu müzik dinlemek maksadıyla istediği, şikayetçinin iade edileceğini düşünerek, güvendiği küçüğe telefonu verdiği, suça sürüklenen çocuğun aldığı telefonu iade etmeyerek güveni kötüye kullanma suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda; suça sürüklenen çocuğun savunması, şikayetçi beyanı, tutanaklar ile tüm dosya kapsamına göre, atılı suçu suça sürüklenen çocuğun işlendiğinin sabit olduğu gerekçesine dayanan mahkemenin kabulüne bir isabetsizlik görülmemiştir.
Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre suça sürüklenen çocuk müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;
Hapis cezası alt sınırdan tayin edildiği halde adli para cezası belirlenirken yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin, aynı gerekçeyle tam gün sayısının asgari hadden uzaklaşılması suretiyle belirlenerek küçüğe fazla ceza tayini,
Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK'nın 321.maddesi gereğince BOZULMASINA;
Yargıtay 15. Ceza Dairesi, E. 2012/17423, K. 2014/9997, 21 Mayıs 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama