Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2012/20699 K.2013/17180

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması, malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı, veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi, tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Sanığın, katılan şirketin Saray Bölge Müdürlüğünde şef ve müdür yardımcısı olarak çalıştığı, sanığın yetkisi dahilinde olan ve kendisine teslim edilen paraları 01.01.2006-31.12.2006 tarihleri arasında değişik zamanlarda kendi hesabına geçirdiği iddia olunan olayda; sanığın atılı suçu işlediğine dair kesin, yeterli ve inandırıcı delil bulunmadığından beraatine yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Yargılamada kendisini vekil ile temsil ettiren ve beraatine karar verilen sanık ... lehine hükmedilen vekalet ücretinin hazine yerine katılana yüklenmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilininin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1.maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA,