Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2012/2353 K.2014/4

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması, malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı, veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Somut olayda; sanığın katılana ait gıda şirketinde satış elemanı olarak çalıştığı, müşterilere mal satıp makbuzla parasını tahsil ederek şirkete ödemesi gerekirken, olay tarihinde tahsil ettiği 2.500. TL parayı firmaya ödemeden mal edinmesi şeklinde gerçekleştiği iddia ve kabul edilen eyleminin hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu oluşturduğuna dair mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine,

Ancak,

1-)Sanık hakkında kurulan hükümde, hapis cezası alt sınırdan tayin olunduğu halde ayrıca yasal ve yeterli gerekçe gösterilmeden aynı gerekçeyle adli para cezasına esas alınması gereken tam gün sayısının alt sınırdan uzaklaşılarak tayini suretiyle çelişkiye düşülmesi,

2-)TCK’nın 53/4 maddesinin "kısa süreli hapis cezası ertelenen kişiler hakkında birince fıkra hükümleri uygulanmaz" hükmü karşısında 1 yıl hapis cezası ertelenen sanığın aynı yasanın 53/1. maddesindeki haklardan yoksun bırakılmasına karar verilmesi,