Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2012/4953 K.2014/733

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması, malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı, veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi, tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Somut olayda; sanığın, Özlem İskele isimli iş yerini işleten katılandan 140 TL karşılığında kiraladığı ve kira bedelinin 50 TL'sini ödediği 225 adet demir iskeleyi, iade etmesi gereken tarihte teslim etmemesi ve kira bedelinin kalan kısmını ödememesi şeklindeki eyleminin, 5237 sayılı TCK'nın 155/2. maddesinde düzenlenen güveni kötüye kullanma suçunu oluşturduğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiş; sanığa kiralanan demir iskelelerin, ticaret ilişkisi gereği tevdi ve teslim edilmiş olması karşısında, tebliğnamedeki (1) numaralı bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Sanığın savunması alınırken, Antalya 4. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 02/03/2009 tarihli görevsizlik kararının okunmaması suretiyle, 5271 sayılı CMK'nın 191/3. maddesine muhalefet edilmesi ve bu şekilde savunma hakkının kısıtlanması,

2-Sanığın adli sicil kaydında yer alan, Kayseri 3. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 2005/1335 E, 2007/554 K sayılı ilamının kesin hüküm niteliğinde olduğu ve 1412 sayılı CMUK'nın 305/2. maddesi gereğince tekerrüre esas alınamayacağı gözetilmeden, sanığın mükerrir sayılarak, cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmesi,