Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2012/7663 K.2012/39543

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması, malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı, veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Somut olayda;

Katılanın işyerinde çalışan suça sürüklenen çocuğun, katılan tarafından servise götürmesi için emanet edilen telefonlardan 4 adetini satarak parasını mal edindiği anlaşıldığından, eyleminin hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu oluşturduğuna dair mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan hükmolunan hapis cezasına ilişkin olarak suçun işlenmesindeki özellikler göz önünde bulundurularak teşdiden hüküm kurulduğunun belirtilmiş olmasına rağmen, alt sınırdan ceza tayinine gidilmiş olması aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Sair temyiz itirazlarının reddine ancak,

1-5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkındaki Kanun’un 99.maddesinin "hükmolunan her bir ceza diğerinden bağımsızdır, varlıklarını ayrı ayrı korurlar" hükmünü içerdiği gözetilmeden, aynı cins para cezalarının toplanmasına karar verilmesi,

2-Adli para cezalarının 5083 sayılı Kanun'un 1.maddesi ile 01.01.2009 tarihinde yürürlüğe giren Bakanlar Kurulu'nun 04.04.2007 tarih ve 2007/11963 sayılı kararının 1. maddesi uyarınca Türk Lirası (TL) olarak belirlenmesinde zorunluluk bulunması,