KÜNYE
15. Ceza Dairesi 2012/8201 E., 2014/1612 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 30 Ocak 2014
- Mahkemesi
- Çocuk Mahkemesi
- Suç
- Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma
- Hüküm
- Mahkûmiyet
Karar Metni
273 kelime·1 dk okuma
Dosya incelenerek gereği düşünüldü; Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması,malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı,veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi tüketmesi,değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.
Suça sürüklenen çocuğun mağdurun sahibi olduğu ...
AVM isimli işyerinde kasiyer olarak çalıştığı, bir müşterinin daha önce satın aldığı ürünü değiştirmek için faturası ile birlikte gelmesi üzerine yapılan kontrolde ürünün satılmamış göründüğünün tespit edildiği, bunun üzerine muhasebe kayıtlarında yapılan incelemelerde suça sürüklenen çocuğun satışını yaptığı ürünleri kasadan geçirmesine rağmen “F2” tuşuna basmadığı için ürünün kasadan geçmemiş gibi göründüğü, tahsil edilen ürün bedelinin de suça sürüklenen çocuk tarafından mal edinildiğinin anlaşıldığı somut olayda;
suça sürüklenen çocuğun ikrarı ve bir kısım ürünü ve parayı iade etmesi karşısında hizmet nedeni ile güveni kötüye kullanma suçunun oluştuğuna ve suça sürüklenen çocuğun zararı giderdiğinin kabul edilmesine karşın hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilebilmesi için aranan şartlardan 5271 sayılı CMK’nın 231/6.maddesinin (b) bendinde yazılı Mahkemece, sanığın kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları göz önünde bulundurularak yeniden suç işlemeyeceği hususunda kanaate varılamadığı gerekçesi ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiş,
bu hususta bozma isteyen tebliğnamedeki görüşe iştirak edilmemiştir.
Yargıtay 15. Ceza Dairesi, E. 2012/8201, K. 2014/1612, 30 Ocak 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama