KÜNYE
15. Ceza Dairesi 2012/8728 E., 2014/2255 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 10 Şubat 2014
- Tebliğname No
- 15 - 2011/238332
- Mahkemesi
- Adana 8. Asliye Ceza Mahkemesi
- Tarihi
- 03/03/2011
- Numarası
- 2008/992 (E) ve 2011/136 (K
- Suç
- Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma
Karar Metni
285 kelime·1 dk okuma
Dosya incelenerek gereği düşünüldü; Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması, malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı, veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi, tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.
Katılanın sevkiyat sorumlusu olarak görev yaptığı, B..Am.. To..isimli şirketin nakliye işleri yapan firmadan, sanık M..A..’nın kendisine diğer sanık Bekir tarafından temin edilen A..İ..E..adına düzenlenmiş sahte sürücü belgesi ve yine sahte olarak düzenlenmiş ........... plaka takılı kamyon ile söz konusu firmanın Diyarbakır’da ki müşterisine götürmek üzere 16500 karton sigarayı kamyonuna yüklediği, ancak daha sonrasında sigaraları kararlaştırılan müşteriye götürmediği,
diğer sanık Bekir ile buluştukları ve söz konusu yükü .... plakalı kamyona aktardıkları, ancak daha sonrasında kolluk tarafından yakalandıkları olayda, sanıkların kamu kurumu olan Emniyet Müdürlüğü Trafik Tescil Büro Amirliği'nin maddi varlıklarından sayılan sürücü belgesi ve araç plakası kullanılması nedeniyle 5237 sayılı TCK’nın 158/1-d maddesinde düzenlenen “kamu kurum ve kuruluşlarının araç olarak kullanılması suretiyle” nitelikli dolandırıcılık suçunu oluşturup oluşturmayacağına ilişkin delilleri takdir ve tartışmanın üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilerek görevsizlik kararı verilmesi gerekirken yargılamaya devamla
yazılı şekilde hüküm kurulması,
Yargıtay 15. Ceza Dairesi, E. 2012/8728, K. 2014/2255, 10 Şubat 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama