Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2012/8738 K.2014/2644

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması, malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı, veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Çoban olan sanığın, mağdurların kendisine teslim ettiği koyunlardan toplam sekiz tanesini geri getirmediği gibi koyunlara ne olduğunu da açıklayamadığı somut olayda; katılanın beyanında sanıktan koyunlarını sorduğunda kaçamak cevaplar verdiğini, kardeşinin ve arkadaşlarının kendisini ziyarete geldiklerini, koyunların bu kişiler tarafından götürülmüş olabileceğini söylediği, buna karşın sanığın koyunların nasıl kaybolduğunu bilmediğini ifade etmesi nedeni ile savunmasına itibar edilmeyerek aralarındaki çobanlık sözleşmesi gereğince kendisine devredilen koyunları mal edinmek suretiyle hizmet nedeni ile güveni kötüye kullanma suçunu işlediğine yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 2007/10-108 E., 2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi yasa koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamasına rağmen, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırın üzerinde 365 tam gün olarak tayin edilmesi;