Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2012/8792 K.2012/41906

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı,sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, mağdurun durumu, fiille olan ilişkisi, kullanılan hilenin şekli, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Somut olayda; sanığın, otobüs durağında bekleyen müşteki ile tanışıp hemşehrilik bağı kurduktan sonra, bakanlıklarda ve devlet üst kademelerinde tanıdıkları olduğunu çocuk ve yakınlarını işe aldırabileceğini söylediği, müştekinin buna inanarak çocuğuna ait nüfus kaydı, ikametgah gibi belgelerle 4.700. TL para verdiği ancak işe yerleştirme olmadığı gibi alınan paranın da iade edilmemesi şeklinde gerçekleştiği anlaşılan eyleminin, dolandırıcılık suçunu oluşturduğuna dair mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Sanığın dosyada mevcut sabıka kaydında yer alan Ankara 8. Ağır Ceza Mahkemesinin 09/07/2008 tarihli mahkumiyet hükmüne ilişkin karar örneği getirtilerek, sanık hakkında TCK”nın 58. maddesinin uygulanmaması aleyhte temyiz bulunmadığından bozma nedeni sayılmamıştır.