Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2012/8902 K.2014/2963

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması, malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı, veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hırsızlık suçunda ise; menkul bir malın, sahibinin rızası dışında alınması, mal üzerinde mağdurun zilyetliğine son verilmesi, mağdurun suç konusu eşya üzerindeki zilyetlikten ... tasarruf haklarını kullanmasının olanaksız hale gelmesi söz konusudur.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 12.06.2012 gün ve 2011/15-440 Esas; 2012/229 Karar sayılı kararında da belirtildiği gibi, suça sürüklenen çocuğun, konuşma yapıp iade edilmek üzere, katılan tarafından kendisine verilen cep telefonunu, katılanın istemesine rağmen geri vermeyip olay yerinden uzaklaşması ve başka birine satmasından ibaret eyleminin zilyedliğin devredilmemiş olması nedeniyle “hırsızlık” suçunu oluşturduğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.