Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2013/10095 K.2015/22699

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması, malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı, veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Somut olayda; sanığın, müştekinin yetkilisi olduğu firmanın ürettiği kazaklara boncuk işi yapmak üzere anlaşma yaptığı, bu anlaşmaya binaen müşteki tarafından sanığa 600 adet bluz teslim edildiği, sanığın bluzlardan 500 tanesini boncuk işini tamamlamasının ardından müştekinin firmasına teslim etmesine karşın kalan 100 adet bluzu teslim etmeyerek kendi namına satılması için abisi Burhan'ın mağazasına teslim ettiği, bu şekilde üzerine atılı hizmet nedeni ile güveni kötüye kullanma suçunu işlediği, sanığın tevilli ikrarı, müşteki ve tanıkların beyanları ile tüm dosya kapsamından anlaşılmakla mahkemenin sabutu kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanık müdafinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hapis cezası alt sınırdan tayin edildiği halde adli para cezası belirlenirken yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin, aynı gerekçeyle tam gün sayısının asgari hadden uzaklaşılması suretiyle belirlenerek sanığa fazla ceza tayini,