KÜNYE
15. Ceza Dairesi 2013/10513 E., 2015/23117 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 7 Nisan 2015
- Mahkemesi
- Sulh Ceza Mahkemesi
- Suç
- Bedelsiz senedi kullanma
- Hüküm
- Beraat
Karar Metni
290 kelime·1 dk okuma
Dosya incelenerek gereği düşünüldü; Bedelsiz senedi kullanma suçunun oluşabilmesi için;sanığın elinde borçlusunca bedelinin tamamı yada kısmen ödenmiş bir senet olmalı ve bunu kısmen veya tamamen ödenmemiş gibi tahsile sokması veya bir başkasına devretmesi gerekmektedir. Borcun bir bölümü ödenmiş ve geri kalan miktar için elinde tuttuğu senedi, tümü veya kalandan fazla miktarı için kullanan sanığın fiili de bedelsiz senedi kullanma suçunu oluşturacaktır.
Katılan ...'ün pansiyon sahibi olan sanık ... ile 12/10/2007 tarihinde pansiyonu 1 yıllık kullanma konusunda kira sözleşmesi imzaladıkları, bu sözleşme ile katılanın sanığa teminat olarak her biri 200TL olan 9 adet seneti imzalayarak verdiği, senetlerden bir tanesini vadesinde ödeyerek teslim aldığı, kira sözleşmesini tanzim ettikten yaklaşık bir ay sonra katılanın burada kalmaktan vazgeçip pansiyonu boşattığı, buna rağmen sanığın kalan 8 adet senedi katılana iade etmeyerek eski eşi olan ... ' ciro ederek verdiği,
Adnan'ın da aldığı senetleri takibe koyduğu bu suretle sanığın pansiyondan ayrılması ile bedelsiz kalmış olan senetleri ciro ederek kullandığı iddia olunan somut olayda; katılanın sanığa verdiği her ikisinin beyanları ile sabit olan senetlerin bedelsiz kaldığı yönünde emare bulunmadığı, keza katılan ile sanığın 1 yıllık kira kontratını katılanın tek taraflı olarak pansiyondan ayrılması ile gayrı resmi olarak sona erdirdiği, bu kapsamda kira kanununa göre yasal olarak kira sözleşmesinin devam etmekte olduğu, sanığın sözleşmenin bittiği yani verilen senetlerin bedelsiz kaldığını somut yazılı bir delille ispatlayamadığı,
neticede bedelsiz senedi kullanma suçunun unsurlarının olayda bulunmadığı oluş ve dosya kapsamından anlaşılmakla, mahkemenin sanığın beraatine yönelik kabul ve uygulamasında bir isabetsizlik görülmemiştir.
Yargıtay 15. Ceza Dairesi, E. 2013/10513, K. 2015/23117, 7 Nisan 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama