Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2013/12900 K.2014/1393

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Somut olayda; katılan ve sanığın daha önce aralarında trafik kazası yapılmış olmasından dolayı husumet bulunduğunu, katılanın yolda arabası ile seyir halinde iken bunu gören sanığın, elinde bulunan ucu demir keserle katılanın aracına vurarak araçta maddi hasara sebep olduğu ve bu şekilde mala zarar verme suçunu işlediğine yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

İddianamede ve esas hakkındaki mütalada talep edilmesine rağmen, suçta kullanılan adli emanete kayıtlı demir keserin zoralımı konusunda karar verilmemiş ise de bu konuda her zaman karar verilmesi mümkün görüldüğünden, bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında belirlenen gün adli para cezasının günlüğü 20 Türk Lirasından adli para cezasına çevrilirken ve taksitlendirilmesine karar verilirken, uygulama maddesinin TCK 52/2,4 maddesi olarak gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 232/6. maddesine aykırı davranılması,