KÜNYE
15. Ceza Dairesi 2013/13362 E., 2014/2149 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 6 Şubat 2014
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Mala zarar verme
- Hüküm
- Mahkûmiyet
Karar Metni
333 kelime·2 dk okuma
Dosya incelenerek gereği düşünüldü;
Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.
Somut olayda; suça sürüklenen çocuğun, tutuklu olarak kaldığı Çorum L Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumun da A Blok 4 nolu koğuşun ara koridora bakan bahçe camını moralinin bozuk olduğu ve şahsi sorunlarından dolayı bir anlık öfke sonucu kırdığı böylelikle suça sürüklenen çocuğa isnat edilen mala zarar verme suçunu işlediğine dair mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülemiştir.
Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, suça sürüklenen çocuk müdafinin yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;
1-5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkındaki Kanunun 106/4 maddesi uyarınca suça sürüklenen çocuk hakkında hükmedilen adli para cezasının ödenmemesi durumunda hapse çevrilemeyeceği gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm kurulması,
2-Suça sürüklenen çocuk için atanan zorunlu müdafi nedeniyle 274,00 TL. müdafi ücretinin hazine üzerinde bırakılması gerektiğinin gözetilmemesi,
Yargıtay 15. Ceza Dairesi, E. 2013/13362, K. 2014/2149, 6 Şubat 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama