KÜNYE
15. Ceza Dairesi 2013/14497 E., 2014/3753 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 3 Mart 2014
- Tebliğname No
- 9 - 2011/240037
- Mahkemesi
- Samsun 3. Asliye Ceza Mahkemesi
- Tarihi
- 22/02/2011
- Numarası
- 2010/401 (E) ve 2011/135 (K
- Suç
- Mala zarar verme
Karar Metni
274 kelime·1 dk okuma
Dosya incelenerek gereği düşünüldü;
Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç,seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma,yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.
Somut olayda; sanıkların olay tarihinde PKK lehine slogan atıldığını ileri sürerek katılanın temsilcisi olduğu siyasal parti binasına taş atmak suretiyle camlarını kırarak zarar verdikleri iddiasıyla açılan davada, sanıkların,”binaya taş atmadık, atılan taşlarda isabet etmedi.” şeklindeki savunmaları karşısında, mahkemece hükme esas alınan CD görüntüleri ve bilirkişi raporuna göre eylemin sabit olduğu kabul edilmiş ise de, dosyada mevcut bilirkişi raporunda sanıkların taş attığına dair görüntü olmadığı gibi, bilirkişi raporunda da bu yönde tespit olmadığı anlaşılmakla,
gerçeğin hiçbir kuşkuya yer vermeyecek biçimde ortaya çıkartılması ve öncelikle denetime olanak verilmesi açısından sözü edilen olay yerine ilişkin mobese kayıtları CD'nin dosya içinde bulundurulması ve CD izleme tutanağını düzenleyen tanıkların dinlenerek sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının tayin ve taktiri gerekirken eksik soruşturmayla yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi.
Yargıtay 15. Ceza Dairesi, E. 2013/14497, K. 2014/3753, 3 Mart 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama