Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2013/1467 K.2014/16355

Dosya incelenerek gereği düşünüldü; Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması,malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı,veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Sanık ile katılanın akraba oldukları, sanığın katılanın evinde kaldığı ve katılandan birkaç günlüğüne kullanıp iade etmek üzere cep telefonunu istediği, katılanın cep telefonunu sanığa verdiği ancak sanığın söz konusu cep telefonunu katılana iade etmeyerek sattığı bu şekilde üzerine atılı suçu işlediğinin iddia edildiği olayda, katılanın söz konusu telefonu sanığa kullanması için vermediğini beyan etmesi karşısında, güveni kötüye kullanma suçunun oluşması amacıyla aranan nitelikte, zilyetliğin devrine ilişkin, tarafların aldatılmamış özgür iradeleriyle kurulan ve hukuken geçerli olan bir sözleşme,

dolayısıyla hukuksal anlamda geçerli bir zilyetlik devrinin bulunduğundan ve sözleşme sonucu meydana gelmiş olan güvenden söz edilemeyeceğinden, sanığın eyleminin hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden suç vasfında yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan mahkumiyete hükmolunması,