Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2013/1509 K.2014/16471

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması,malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi,failin kendisine verilen malı,veriliş gayesinin dışında,zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi tüketmesi,değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Sanığın şikayetçinin muhasebe bürosunda çalıştığı, şikayetçinin mükelleflerden para toplamak ve çeşitli para işlemlerini takip etmek için sanığa yetki verdiği, sanığın vergi borçları nedeni ile şikayetçinin müşterisi olan kişilerden paraları topladığı ancak bu paraları şikayetçiye vermeyerek uhdesinde tuttuğu, yine Maliye Bakanlığı ve Defterdarlıkça muhasebeci olması nedeni ile şikayetçiye verilen şifre, numara ve bilgisayar programlarını şikayetçi adına kullanarak iş takibi yaptığı ve bu paraları da uhdesinde tuttuğu, sanığın bu eylemiyle hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda;

Hükmün esasını oluşturan kısa kararda sanığın hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanılması suçundan mahkum edildiği belirtilirken, gerekçeli kararda özel evrakta sahtecilik suçundan hüküm kurulduğu anlaşılmakla, bu haliyle hükümler arasında karışıklığa yol açmak suretiyle CMK'nın 232.maddesine aykırılık oluşturulması,