KÜNYE
15. Ceza Dairesi 2013/16761 E., 2014/7482 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 17 Nisan 2014
- Tebliğname No
- 9 - 2011/315608
- Mahkemesi
- Manavgat 2. Asliye Ceza Mahkemesi
- Tarihi
- 02/06/2011
- Numarası
- 2011/128 (E) ve 2011/350 (K
- Suç
- Mala zarar verme
Karar Metni
270 kelime·1 dk okuma
Dosya incelenerek gereği düşünüldü;
Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.
Aynı binada oturan kat malikleri olduğu bildirilen taraflardan biri olan sanığın, binanın güney cephesindeki ortak kullanım alanı bahçede, şikayetçi tarafından sera olarak kullanılmak üzere yaptırılmış profil demirleri kestirtmesi eyleminin “mala zarar verme” suçunu oluşturduğu iddia edilen somut olayda;
Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;
Sabıkası bulunmayan, şikayetçinin de imzasını havi protokole dayanarak eylemi geçekleştirdiğini aşamalarda ikrar eden sanık hakkında; dosya kapsamına uygun düşmeyen “hürriyeti bağlayıcı cezanın süresi ve cezanın ertelenmesi durumunda bir daha suç işlemeyeceği hususunda … olumlu kanaat gelmediği..” şeklindeki yasal ve yeterli olmayan gerekçeyle TCK’nın 51/1. maddesi (erteleme) hükmünün uygulanmaması,
Yargıtay 15. Ceza Dairesi, E. 2013/16761, K. 2014/7482, 17 Nisan 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama