KÜNYE
(Kapatılan)15. Ceza Dairesi 2013/17404 E., 2013/19712 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 11 Aralık 2013
- Mahkemesi
- Çocuk Mahkemesi
- Suç
- Kamu malına zarar verme
- Hüküm
- Beraat
Karar Metni
275 kelime·1 dk okuma
Dosya incelenerek gereği düşünüldü;
5395 sayılı Kanun'un 3/a-2 maddesine göre kanunlarda suç olarak tanımlanan bir fiili işlediği iddiası ile hakkında soruşturma veya kovuşturma yapılan ya da işlediği fiilden dolayı hakkında güvenlik tedbirine karar verilen çocuk için suça sürüklenen ifadesinin kullanılması gerekirken sanık ifadesinin kullanılması mahallinde düzeltilebileceğinden bozma nedeni yapılmamıştır.
Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.
Suça sürüklenen çocukların, aralarında çıkan bir kavga esnasında ... Endüstri Meslek Lisesinin tesisat bölümünde bulunan yaklaşık 130x90 ebadında 2 adet camı taş atarak kırdıkları, yine giriş kapısı sağ üst kısmında bulunan 35x90 cm ebadındaki cam ile giriş kapısı karşısında bulunan öğretmenler odasının koridora bakan yaklaşık 110x60 ebadındaki camlarını taş atarak kırdıkları iddia edilen olayda; suça sürüklenen çocukların atılı mala zarar verme suçunu işlediklerine dair savunmalarının aksine mahkumiyetlerine yeter derecede her türlü kuşkudan uzak tarafsız görgü tanığı gibi yeterli delil bulunmadığı gerekçesiyle verilen beraat kararında bir isabetsizlik görülmemiştir.
Yargıtay 15. Ceza Dairesi, E. 2013/17404, K. 2013/19712, 11 Aralık 2013 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama