Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2013/1905 K.2014/8891

Dosya incelenerek gereği düşünüldü; Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması,malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı, veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Katılan ...'ın oğlu olan ...’ın, bireysel kredi kullanması nedeni ile Garanti Bankası'na borcu olduğu, olay günü katılanın 37.000TL ile bankaya sanığın yanına gittiği ve 30.000TL'yi oğlunun şirket borcuna, 7.000TL'yi oğlunun şahsi kredi borcuna yatırmak için sanığa verdiği, sanığın ise söylenenin aksine söz konusu paranın tamamını oğlunun ortağı olduğu şirketin araç kredisi borcuna mahsup ettiği, böylece zilyetliği kendisine devir edilmiş olan para üzerinde zilyetliğin devri amacı dışında tasarrufta bulunarak hizmet nedeni ile güveni kötüye kullanma suçunu işlediği iddia edilen somut olayda;

sanık ve katılanın paralel beyanları ile katılanın oğlunun şirketinin ilgili bankaya borcu olduğunun sabit olması, sanığın kendisine teslim edilen paranın tamamını şirket borcuna mahsuben, şirketin banka nezdinde bulunan hesabına yatırmış olması, kendisine yahut hali hazırda hem şirket borcu hem de şahsi borç nedeni ile alacaklı konumundaki bankanın, yatırılan para hususunda yersiz bir menfaat sağlamamış olması karşısında, görevi kötüye kullanma suçunun menfaat unsurunun oluşmadığı, olayın bu şekliyle hukuki ihtilaf teşkil ettiği anlaşılmakla, sanık hakkında verilen beraat kararında bir isabetsizlik görülmemiştir.