Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2013/19341 K.2015/32294

Güveni kötüye kullanma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Gerekçeli kararın 7201 sayılı Kanunun 35. maddesine göre sanığa tebliğin, daha önce sanığa bu adreste usulüne uygun tebligat yapılmadığı için geçerli olmadığı anlaşılmakla, sanığın hükümden sonra, suçu işlemediğine ilişkin beyanlar içeren dilekçesi, temyiz dilekçesi mahiyetinde olduğu değerlendirilerek yapılan incelemede;

Tüm dosya kapsamına göre, sanığın kuyumculuk dükkanı işlettiği, katılanların daha önceden ticari alışveriş yaptıkları sanığa, farklı zamanlarda para vererek karşılığında altın almak istedikleri ancak sanığın dükkanında yeterli altın bulunmadığını söyleyerek her bir katılana yazılı belge vermek suretiyle altın tutarında borçlu bulunduğunu yazdığı,sanığın ticari işlerinin kötü gitmesi nedeniyle dükkanını kapatmak zorunda kaldığı ve borcunu inkar etmeyerek katılanlara ödeyeceğini beyan ettiğinin anlaşılması karşısında, sanığın güveni kötüye kullanma kastı içinde hareket etmediği ve olayın hukuki mahiyette bulunduğunun gözetilerek unsur yokluğundan beraat kararı verilmesi yerine, sanık hakkında yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre de;

1-Sanığın her üç katılana karşı eyleminin 3 ayrı güveni kötüye kullanma suçunu oluşturacağının gözetilmemesi,

2-Sanık hakkında, hapis cezası alt sınırdan tayin edildiği halde aynı gerekçeyle adli para cezasının alt sınırdan uzaklaşılarak tayini suretiyle çelişkiye düşülmesi,