KÜNYE
15. Ceza Dairesi 2013/2262 E., 2014/9294 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 12 Mayıs 2014
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma
- Hüküm
- Beraat
Karar Metni
273 kelime·1 dk okuma
Dosya incelenerek gereği düşünüldü;
Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması, malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı, veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.
Suçun, meslek ve sanat, ticaret veya hizmet ilişkisinin ya da hangi nedenden doğmuş olursa olsun, başkasının mallarını idare etmek yetkisinin gereği olarak tevdi ve teslim edilmiş eşya hakkında işlenmesi hâlinde, nitelikli hali oluşmaktadır.
Katılanın sahibi bulunduğu Ateşler isimli petrol istasyonunda pompacı olarak görev yapan sanığın, 2008 yılının ekim ayından önceki döneme ait muhtelif tarihlerde sattığı akaryakıtlara karşılık olarak müşterilerden tahsil ettiği ve şirket kasasına teslim etmesi gereken paraları uhdesinde bulundurmak suretiyle hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda;
Oluşa, sanığın savunmalarına, katılanın aşamalardaki beyanlarına, bilirkişi raporlaruna, tanıkların anlatımlarına ve tüm dosya kapsamına göre; sanığın, katılana ait şirkette çalıştığı sırada sattığı akaryakıtlara karşılık olarak müşterilerden tahsil ettiği ve şirket kasasına teslim etmesi
gereken paraları uhdesinde bulundurduğuna veya söz konusu olan kasa açığının sanık tarafından kaynaklandığına ilişkin katılanın iddiası dışında somut, kesin ve inandırıcı delillerin elde edilemediğinin anlaşılması karşısında; kuşkudan sanık yararlanır ilkesi dikkate alınarak, sanığın beraatine yönelik mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.
Yargıtay 15. Ceza Dairesi, E. 2013/2262, K. 2014/9294, 12 Mayıs 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama