Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2013/25073 K.2016/1778

Dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Yargıtay Ceza Daireleri Başkanlar Kurulunun 29.12.2011 gün ve 2011/ Bşk-42-42 Esas- Karar sayılı kararında belirlendiği gibi 2797 Sayılı Yargıtay Yasasının görevlerini düzenleyen 14. maddesinin 3.fıkrasının (a) bendinde; “Daireler arasında iş bölümünün belirlenmesinde dava açılan belgedeki nitelendirme esas alınır. Açıklama ile sevk maddelerinin uyumsuz olduğu durumlarda, açıklamaya itibar edilir,” hükmüne yer verilmiştir.

Sanığın suç tarihinde,kendisini avukat olarak tanıtarak katılanlardan ... ile evleneceği yalanıyla kandırarak, katılan ...'den katılan ...'e ait kredi kartını alarak 2.000-2.500 TL civarında alışveriş ile nakit çekim yaptığı, yine katılan ...'den "günlerden pazar olduğu için bankadan para çekme işlemi yapamıyorum, sen bana araba ile 1000 Euro ver ben altın ve diğer eksikliklerimi tamamlayayım ve annem ile babamlar geldiğinde sana emanetini veririm" diyerek arabasını ve onun 1000 Euro parasını aldığı, arabayı daha sonra teslim ettiği ve ortadan kaybolduğu iddia edilmesi karşısında,sanığın eylemin 5237 sayılı TCK'nın 157/1 ve 245/1 maddelerinde tanımlanan basit dolandırıcılık ve başkasına ait bankamatik veya kredi kartının kötüye kullanılması suçlarına uyduğu gözetildiğinde;