Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2013/25127 K.2016/1744

Sanığın dolandırıcılık suçundan mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü; 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin (1), (2) ve (4) numaralı fıkralarıyla ilgili olarak Anayasa Mahkemesi'nin verdiği 08.10.2015 tarihli ve E.2014/140, K.2015/85 sayılı kısmi iptal kararının, 24.11.2015 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girdiğinden koşulları oluşması halinde infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Temyiz dışı sanık ...'in asker arkadaşı olan ....'ı telefon ile arayarak teyzesinin oğlunun .....'da gömü altın bulduğunu, acemi olduğundan söz konusu altınları elinden çıkaramadığını, yardımcı olmasını istediği, bunun üzerine ....'ın babası olan katılan ...'i arayarak durumu anlattığı, müşteki .... ile sanık ...'in telefonda görüştüğü, katılan ...'in arkadaşı olan ve altın işlerinden anlayan katılan ...'e durumu anlattığı, birlikte ....'ya geldikleri, sanık ...'nın müşteki.....'e sekiz adet numune altın gösterdiği,

ancak anlaşamayarak ayrıldıkları, daha sonra ....'in katılan ...'i tekrar arayarak 25.000 TL getirdikleri takdirde altınları verebileceğini söylediği ve bunun üzerine katılanların 25.000 TL ile birlikte tekrar ....'ya geldikleri, sanıkların katılanları karşıladığı, sanık ...'nın katılan ...'i alarak sokağın ilerisine doğru götürdüğü ve katılan ...'in sanık ...'ya içinde 25.000 TL olan para çantasını verdiği,

sanığın katılana "beni burada bekle, geliyorum" diyerek olay yerinden ayrıldığı ancak daha sonra geri dönmediği olayda, sanığın tek bir eylem ile birden fazla katılana yönelik dolandırıcılık eylemini gerçekleştirdiğinin anlaşılması karşısında, hakkında TCK'nın 43/2. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.06.2007 tarih ve 2007/10-108-152 sayılı ilamında da belirtildiği gibi yasa koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamakta ise de, bunun gerekçelerinin gösterilmesi, dayanılan gerekçelerin de yasal olması ve dosya içeriğiyle örtüşmesi gerektiği halde mahkemece adli para cezasının gerekçe gösterilmeksizin alt sınırın üzerinde tayin edilmesi suretiyle 5237 sayılı TCK'nın 61. maddesine aykırı davranılması,

2-5237 sayılı Kanun'un 53. maddesinin 1. fıkrasının “c” bendinde yer alan hak ve yetkileri kullanmak yönündeki yoksunluğun, kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından koşullu salıverilmeye kadar, üstsoyu ile diğer kişiler yönünden ise cezanın infazı tamamlanıncaya kadar sürmesine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasından adli para cezasına ilişkin sırasıyla “300 gün”, "250 gün" ve “5000 TL” adli para cezası terimlerinin tamamen çıkartılarak yerlerine, sırasıyla “5 gün”, "4 gün" ve “80 TL” ibaresi eklenmesi,