Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2013/26915 K.2016/1549

Dolandırıcılık suçundan, sanığın mahkûmiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, mağdura ait "..." isimli işyerine, 31.07.2007 tarihinde, işyerinde mağdurun kızı olan tanık ...'ın bulunduğu sırada gelerek, şeker, çay ve yağ gibi gıda maddeleri aldıktan sonra, "bana .... derler senin baban beni iyi tanır, bu sabahta üç tane ekmek alıp yazdırmıştım. Sen bunları oraya not al, ben akşam uğrar borcumu öderim" diyerek para ödemeden marketten ayrıldığı yine farklı bir tarihte markette bu kez mağdurun oğlu tanık ...'in bulunduğu sırada, kendisini ...olarak tanıtıp bir takım malzemeler alarak parasını ödemeden ortadan kaybolduğu anlaşılmakla, eyleminin dolandırıcılık suçunu oluşturduğuna dair mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanığın, hükmün usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

TCK'nın 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca 53/1-c bendindeki “velayet hakkından; vesayet ve kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan yoksunluğun“ sadece sanığın kendi altsoyu yönünden koşullu salıverilme tarihine kadar süreceği, altsoyu haricindekiler yönünden ise yoksunluğun hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar devam edeceği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak, yeniden yargılanmayı gerektirmeyen bu hususta, aynı kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden, hüküm fıkrasında yer alan.