Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2013/27205 K.2016/2157

Dolandırıcılık suçundan sanıkların mahkumiyetine ilişkin hükümler, sanıklar müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıkların şikayetçinin satışa çıkardığı aracı, 14.750.00 TL bedelle almak üzere anlaşmaya vardıkları, müştekiye 2.750.00 TL peşin ödeme gerçekleştirdikleri, kalan kısım için senet düzenleyerek verdikleri, ardından noterde araç satışına ilişkin sözleşme düzenledikleri, ancak sanıkların senette vade tarihi olarak aralarında anlaştıkları tarihten ileri bir tarih yazarak şikayetçiyi aldattıkları, vade tarihinde ödeme yapmayarak ve müştekinin telefonlarına çıkmayarak ulaşılmaz oldukları, olayın başından itibaren suç kastı ile davrandıkları anlaşılarak dolandırıcılık eylemini gerçekleştirdiklerine ilişkin mahkemenin kabulünde isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanıklar müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanıklar hakkında ayrı ayrı kurulan hükümlerde 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca 53/1-c bendindeki “ velayet hakkından; vesayet ve kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan yoksunluğun” sadece kendi altsoyu yönünden koşullu salıverme tarihine kadar süreceği, altsoyu haricindekiler yönünden ise yoksunluğun hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar devam edeceği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, hükümlerin bu nedenlerle 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak, yeniden yargılanmayı gerektirmeyen bu hususlarda, aynı Kanun’un 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan hüküm fıkralarında yer alan.