Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2013/27513 K.2016/1872

Dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCK.nın 53.maddesinin (1), (2), ve (4) numaralı fıkralarıyla ilgili olarak Anayasa Mahkemesi'nin verdiği 08.10.2015 tarihli ve E.2014/140, K.2015/85 sayılı kısmi iptal kararının, 24.11.2015 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girdiğinden koşulları oluşması halinde infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Sanıkların olay günü müştekiye ait evin kapısını çaldıkları ve kaçak elektrik kontrolü yapacaklarını söyleyerek eve girdikleri, sanıklardan birinin şalteri kaldırıp indirerek elektriği kontrol ettiği izlenimi verdiği, diğer sanığın elindeki kağıda yazarak tutanak tanzim ediyor gibi göründüğü, müştekiye kaçak elektrik kullanmasından bahisle 15.000 TL ceza ödemesi gerekeceğini belirterek aldattıkları, bunun üzerine yalvaran müştekiyi birbirlerine yönlendirerek para vermesini istedikleri, 100 TL verebileceğini söyleyen müştekiden 500 Euro ve 700 dolar aldıkları, tutanak gibi gösterdikleri kağıdı yırtarak evden ayrıldıklarının iddia edildiği olayda;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; o yer C. savcısı tarafından eylemin, kamu kurum ve kuruluşlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçunu oluşturacağı yönündeki temyizi ile sanığın adli para cezasının miktarının ağır olduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddine; ancak,

TCK’nın 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca 53/1-c bendindeki “ velayet hakkından; vesayet ve kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan yoksunluğun” sadece sanığın kendi altsoyu yönünden koşullu salıverme tarihine kadar süreceği, altsoyu haricindekiler yönünden ise yoksunluğun hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar devam edeceği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı yasanın 8. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK'un 321.maddesi gereğince BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılanmayı gerektirmeyen bu hususlarda, aynı Kanun’un 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan hüküm fıkrasında yer alan.