Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2013/30355 K.2016/3581

Sanık hakkında hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan verilen beraate ilişkin hüküm katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yargıtay Ceza Daireleri Başkanlar Kurulunun 29.12.2011 tarih ve 2011/Bşk-42-42 Esas-Karar sayılı kararında belirlendiği gibi. 2797 sayılı Yargıtay Kanununun 14. maddesinin 3. fıkrasının (a) bendinde. “Daireler arasında işbölümünün belirlenmesinde dava açılan belgedeki nitelendirme esas alınır. Açıklama ile sevk maddelerinin uyumsuz olduğu durumlarda, açıklamaya itibar edilir,” (b) bendinde de.

“Çeşitli suçlara ait davalarda, suçların en ağırını incelemeye yetkili olan daire görevlidir” hükmüne yer verilmiştir. Çeşitli suçlara ilişkin açılan davalardan en ağırı saptanırken, hapis cezasının üst sınırı daha fazla olan suça ilişkin dava daha ağır kabul edilmeli, üst sınırların eşit olması halinde bu kez alt sınırı daha fazla hapsi gerektiren suça ilişkin davanın daha ağır olduğu sonucuna varılmalıdır.

Hapis cezası ile birlikte öngörülen adli para cezaları ise, her iki suça ilişkin hapis cezalarının alt ve üst sınırlarının eşit olması halinde dikkate alınmalıdır.

İncelenen dosya içeriğine göre;

Sanığın katılanın şoförü olarak çalıştığı, katılanın evine günlük alışverişi yapması için katılan tarafından sanığa kredi kartı verildiği, ancak sanığın bu kartı kullanarak katılanın bilgisi dışında kendi menfaatine alışverişler yaptığının iddia edilmiş olması karşısında, eylemin, 5237 sayılı TCK'nın 245/1 maddesine göre Banka ve kredi kartlarının kötüye kullanılması suçunu oluşturduğu anlaşılmakla,