Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2013/30359 K.2016/4518

Dolandırıcılık suçundan sanığın mahkûmiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü.

Sanığın, çalıştığı huzurevinde kalan şikâyetçi ...’ye ait hesap cüzdanında 10.000,00 TL civarında para olduğunu gördüğü, bir süre sonra şikâyetçinin tapu işlerini halletmesi için yardım istemesi üzerine Araç İlçesi’ne gittikleri, tapu dairesine beraber gittiklerinde kendilerine görevlilerce işlerinin o gün bitmeyeceğinin, bir daha gelmeleri gerektiğinin söylenmesi üzerine yaşlı olan şikâyetçinin sanığa noterden vekâletname verdiği, bu vekâletname ile para çekme ve yatırma gibi yetkileri aldığı,

bir hafta sonra tekrar ilçeye giderek tapudaki işlerini hallettikleri, sanığın daha önceden yapmış olduğu planın icrası kapsamında şikâyetçiye mahkemelik olduğu abisinin alabileceğini öne sürerek parasını başka bankaya yatırmasını istediği, bunun üzerine şikâyetçiye ait parayı ... bankasından çektikleri, daha sonra ...

Bankası’na giderek orada şikâyetçi adına açtırdığı hesaba 11.600,00 TL yerine 150,00 TL yatırdığı, sanığın şikâyetçiye hesap cüzdanını saklamasını, kimseye göstermemesini söylediği, şikâyetçinin bir süre sonra hesabını kontrol ettiğinde hesabında 150,00 TL olduğunu gördüğü, olay tarihinden sonra 30.10.2008 tarihinde sanığın hesabına 6.039,79 TL yatırılmış olduğunun tespit edildiğinin anlaşıldığı olayda;

sanığın, şikâyetçiye ait hesap cüzdanında 10.000,00 TL meblağlı gördüğü parayı elde edebilmek için kurgulamış olduğu plan çerçevesinde yardım ediyormuş gibi göstererek bu mizanseni de “abin alır” gibi yalanlarla desteklemesi şeklindeki eyleminin, dolandırıcılık suçunu oluşturduğuna dair mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiş olup, suçun vasfında yanılgıya düşüldüğüne dair bozma talep eden tebliğnamedeki düşünceye iştirak edilmemiştir.